کی گفته تو این مملکت آزادیه؟ آزادی بیانه؟ من حرفهام مدتی بود تو دلم مونده بود میترسیدم به کسی بگم . میتر سیدم به عقب ماندگی متهم بشم . میترسیدم بگن تو که تو شهرستانی و خبری نیست این حرف ها رو میزنیمیترسیدم اداره اطلاعات سبز ها منو به عنوان بسیجی محکوم کنند . میترسیدم بگم مسلمونم ...

اما این وقایع اخیر تهران و وشعر زیبای آقای قزوه بهانه شد که این مطالب رو بگم . آقا یون و خانمها خواهش میکنم . این شعر رو در ادامه مطلب به طور کامل بخوانید . زیاده ولی به اندازه چند دقیقه وبگردی زمان نمی بره
والسلام علی من اتبع الهدی

آن روزها

هر وقت پرده خوان
از نقل شاهنامه و سهراب مي گفت
به كربلا كه مي رسيد
نقل علي اكبر مي خواند و مي گريست
حتي گاهي قوّال با شمشير
مي زد به پهلوي خود
حالا به جاي قاسم و عباس
دارند روضة سهراب مي خوانند
به جاي رقيه
دارند روضة ندا را فرياد مي كنند...
اين نقل
نقل پرده دران است
بزن به طبل لجاجت طبّال
كه مير بي بي سي
امشب به كربلا وارد مي شود
از در پشتي
بزن به طبل لجاجت طبّال
كه شيخنا مي رسد به كربلاي مجازي
از راه اينترنت
از راه اعتمادالسلطنه
عمّه ببين به كربلا
اين همه موبايل هاي دوربين دار آمده
عمه ببين كه علم ها خوني است
و ميكروفون ها خوني
و صداها خوني
شايد به اشتباه
دو حسين آمده اند اينجا
جوانان بني هاشم بياييد

«قتل الله قوماْ قتلوک»

...ناگهان قلب حرم وا شد و یک مرد جوان

مثل تیری که رها می شود از دست کمان

خسته از ماندن و آماده رفتن شده بود

بعد یک عمر رها از قفس تن شده بود

مست از کام پدر بود و لبش سوخته بود

مست می آمد و رخساره برافروخته بود

روح او از همه دل کنده ، به او دل بسته

بر تنش دست یدالله حمایل بسته

بی خود از خود ، به خدا با دل و جان می آمد

زیر شمشیر غمش رقص کنان می آمد

یاعلی گفت که بر پا بکند محشر را

آمده باز هم از جا بکند خیبر را

آمد ، آمد به تماشا بکشد دیدن را

معنی جمله در پوست نگنجیدن را

بی امان دور خدا مرد جوان می چرخید

زیرپایش همه کون و مکان می چرخید

بارها از دل شب یک تنه بیرون آمد

رفت از میسره از میمنه بیرون آمد

آن طرف محو تماشای علی حضرت ماه

گفت:لاحول ولاقوه الابالله

مست از کام پدر، زاده لیلا ، مجنون

به تماشای جنونش همه دنیا مجنون

آه در مثنوی ام آینه حیرت زده است

بیت در بیت خدا واژه به وجد آمده است

رفتی از خویش ، که از خویش به وحدت برسی

پسرم! چند قدم مانده به بعثت برسی

نفس نیزه و شمشیر و سپر بند آمد

به تماشای نبرد تو خداوند آمد

با همان حکم که قرآن خدا جان من است

آیه در آیه رجزهای تو قرآن من است

ناگهان گرد و غبار خطر آرام نشست

دیدمت خرم و خندان قدح باده به دست

آه آیینه در آیینه عجب تصویری

داری از دست خودت جام بلا می گیری

زخم ها با تو چه کردند ؟جوان تر شده ای

به خدا بیش تر از پیش پیمبر شده ای

پدرت آمده در سینه تلاطم دارد

از لبت خواهش یک جرعه تبسم دارد

غرق خون هستی و برخواسته آه از بابا

آه ، لب واکن و انگور بخواه از بابا*

گوش کن خواهرم از سمت حرم می آید

با فغان پسرم وا پسرم می آید

باز هم عطر گل یاس به گیسو داری

ولی اینبارچرا دست به پهلو داری؟!

کربلا کوچه ندارد همه جایش دشت است

یاس در یاس مگر مادر من برگشته است؟!

مثل آیینهء در خاک مکدر شده ای

چشم من تار شده ؟یا تو مکرر شده ای؟!

من تو را در همه کرب و بلا می بینم

هر کجا می نگرم جسم تو را می بینم

ارباْ اربا شده چون برگ خزان می ریزی

کاش می شد که تو با معجزه ای برخیزی

مانده ام خیره به جسمت که چه راهی دارم

باید انگار تو را بین عبا بگذارم

باید انگار تو را بین عبایم ببرم

تا که شش گوشه شود با تو ضریحم پسرم...

شمشیرو لباس و کلاهخود سبز ها را میریزند اینطرف. لباس و ادوات قرمز ها هم آنطرف. منتظر انتخاب. در تعزیه ی کربلا سیاهی لشکر یا نقش میانی صلا وجود ندارد . فقط دوجور نقش: «شبیه حسین و شبیه یزید»

. اگر این نشدی یعنی آن یکی هستی

یک دایره است آن وسط. همه ایساده اند به تماشا دور تا دور . در تعزیه همه چیز شفاف میشود . پشت صحنه ای نیست. پشت سبز ها هم نمیشود قایم شد . وقتی دلت، وقتی لباس روحت قرمز است نور افکن ها که کار بیفتد، همه میبینند چکاره هستی!

در همه ی تاریخ آدمهای مثل ما زیر آبی رفتند . آن پشت و پستوها قایم شدند . جوری که درست معلوم نشود اهل کدام هستند تا هم از این ور بخورند هم از آن ور. بعد یک دفعه یک بیابان بی آبو علف پیدا شد که عادلات همه را ریخت به هم .جای قایم شدن نداشت . حالا انگار کن مثل زهیر هی راه قافله ات را کج کنی  و از بی راهه ها بروی تا به کاروان  امام حسین علیه السلام برخورد نکنی .بالاخره چی؟ بیابان مگر چقدر جای فرار دارد ؟

بالاخره میفرستند دنبالت : «زهیر! تصمیم ات را بگیر» . انگار کن بروی لای سپاه یزید و توی خیمه ها قایم شوی، صدایت میکنند: «حر !تصمیمت را بگیر.» بد تر از همه آن شب که چراغها را خاموش می کنند . و در دل تاریکی می گویند : »این شب و این بیابان، تصمیمت را بگیر.«

عاشورا اگر این»تصمیمت را بگیر » را نداشت ، خیلی خوب بود. هرچهقدر که میخواستند ما گریه مبکردیم و به سرو سینه میزدیم . ضجه و فغان و اندوه. ولی موضوع این است که ازهمان  صبح عاشورا که خورشید در می آید. همه ی ذرات دور و بر آدم داد میزنند » تصمیت را بگیر ».

حالا انگار کنیم ما لباس سبز و برقع سبز و همهجی را سبز برداشتیم  و ایستادیم این طرف. چی صدایمان کنند ؟» شبیه حسین»؟

اصل گرفتاری،اصل دروغ همین جاست . کجای ما شبیه حسین است؟ وقتی که رنگ روح ما قرمز است ، حالا حتی نیمه قرمز(اُمَّهً اَسَرَجَت وَ اَلجَمَت و تَنَقَّبَت!) گیریم که لباس سبز بپوشیم، نور افکن ها مارا لو خواهند داد .

در زیارت نامه نوشته : حسین علیه السلام صورت خداوند است ، وجهُ الله. چه شباهتی بین ما و صورت خداوند است؟ » کریم»هستیم یا »رحیم»یا»علیم» یا دست کم اش »رئوفٌ بالعِباد»؟

ما چه جور سنخیتی با آن روح بزرگ داریم؟این است که هر سال آخر ذی الحجه همه مینشینیم و عزا میگیریم که چه کنیم . دور تا دور صحنه ی دایره ای مینشینیم و خیره به لباسها گریه میکنیم .

تاکی؟تا هلال ماه محرم در می آید . بعد یکهو یه چیزی یادمان می آید  یا شاید یادمان می آورند . به ما میگویند : »عشق هم خیلی کار ها میکند، این را یادتان رفته؟»به ما می گویند: »عشق آدم را شبیه معشوق میکند،÷ارسال که بهتان گفتیم». به ما میگویند: »محبت آخر آخرش به سنخیت می رسد، به شباهت».

به ما میگویند خدا نقاشی اس خیلی خوب است . رنگ روحتان را عوض میکند رنگتان میکند ( صِبغَةَ اللهِ و مَن اَحسَنُ مِنَ اللهِ صبغةً ).

یکهو همه چی یادمان می آید. همان طعم پارسالی می آید زیر زبانمان. گُر میگیریم ، همان جور که از عشق گُر میگیرند . لباس های سبز را میپوشیم. میرویم روی صحنه و داد میزنیم: »سلام بر روی خداوند».

1- این مطلب با کم تاخیر برای اول محرم گذاشته شده.

2- سعی میکنم تو این مدت محرم بیشتر آپ کنم . دوستانی که مشتاقند بیشتر سر بزنند .

3 -این متن و متن قبلی از خانم فاطمه شهیدی است

4 -موفق باشید ،التماس دعا
یاعلی،یاعلی

ما زنهايمان را مي آوريم ، شما هم زن هايتان را بياوريد.

ما مي آئيم ، شما بيائيد.

ما مي ايستيم اين طرف ، شما آنطرف.

ما ميگوئيم خدا ، شما ميگوئيد خدا.

ما ميگوئيم هركي راسته ، بماند.

شما ميگوئيد هركي ناراسته ، عذاب اورا بگيرد.

يادت هست اين حرفها را؟ خب اگر يادت هست پس كجايند؟ كجايند بچه هايتان؟

كجايند زن هايتان؟ شما همين قدر هستيد؟ ملّتتان پنج نفره است؟ ما چشمهايمان عوضي ميبيند يا راستي راستي پنچ نفريد؟

طرف مارا نگاه كن! تا چشم ميبيند آدم ايستاده. هرچي نصراني بوده آورديم. فقط چندتاصف پيرمرد داريم ، چه برسد به زن و بچه.

حالا لااقل بگو اين مردمت اقلا بيايند جلوتر! بگو بيايند زير ان درخت روبرويي تا همديگر را ببينيم.

●اسقف ما ميگويد: ترا به روح عيسي مسيح، بگو آن دوتا بچه دست هاايشان را بياورند پايين. بگو آن خانم از زمين بلند شود.بگو آن بلند بالا كه شان به شانه ات ايستاده، نگاهش را از آسمان بگيرد.

اسقف ما مي گويد: اين هايي كه من صورتهايشانرا مي بينم، اگر نفرين كنند، نسل ما از زمين بر مي افتد.

ميگويد:«ما تسليميم»

`پي نوشت: ميدونم خيلي ديره ولي به مناسبت بيست و چهارم ذي الحجه روز مباهله!